zss92
Wersja polskaEnglish


Ruch Rozwijający

 

Weronika Sherborne w latach 60 opracowała metodę pod nazwą „Ruch Rozwijający”. Korzeni metody należy szukać u R. Labana - twórcy gimnastyki ekspresyjnej, a także w doświadczeniach samej autorki.

 

Celem metody jest wspomaganie prawidłowego rozwoju dziecka i korekcja jego zaburzeń. Stąd ważne miejsce w metodzie zajmuje polisensoryczna stymulacja psychomotoryczna i społeczna, oparta o ruch postrzegany jako czynnik wspomagający.

 

Terapeutyczny system ćwiczeń wywodzi się z okresu wczesnego dzieciństwa z tzw. baraszkowania, które zawiera w sobie element bliskości fizycznej i emocjonalnej. Zdaniem autorki metody jest to naturalna potrzeba dziecka do zaspakajania tych potrzeb, poprzez kontakt z dorosłymi. Powstałe podczas ćwiczeń doznania wypływające z własnego ciała i odczuwanie go w z elementami otoczenia, dają dziecku poczucie jego indywidualności.

 

Cechą charakterystyczną metody jest rozwijanie przez ruch: świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego, świadomości przestrzeni i działania w niej oraz dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi kontaktu.

Partnerami dziecka w ćwiczeniach są rodzice lub osoby dla niego znaczące. Metoda Ruchu Rozwijającego zalecana jest dzieciom o zaburzonym schemacie ciała.